Μια φωνή άρρηκτα συνδεδεμένη με τη Φανερωμένη και την εκκλησιαστική ζωή του Χολαργού σίγησε. Ο Γεώργιος Χατζηχρόνογλου, επί δεκαετίες Πρωτοψάλτης στον Ιερό Ναό Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού, έφυγε από τη ζωή σήμερα Κυριακή 30 Αυγούστου 2026 αφήνοντας πίσω του μια σημαντική παρακαταθήκη στη Βυζαντινή Μουσική, αλλά και μια ιδιαίτερη θέση στη μνήμη της τοπικής κοινωνίας.

Για πολλούς κατοίκους του Χολαργού, η παρουσία του είχε ταυτιστεί με τις μεγάλες εορτές και τις ακολουθίες της Φανερωμένης. Η χαρακτηριστική φωνή του από το αναλόγιο συνόδευσε επί χρόνια την εκκλησιαστική ζωή της πόλης, ενώ παράλληλα μέσα από τη διδασκαλία του συνέβαλε ουσιαστικά στη διάδοση της βυζαντινής ψαλτικής παράδοσης στις νεότερες γενιές.

Ο Γεώργιος Χατζηχρόνογλου γεννήθηκε στη Θήβα το 1946 και από το 1962 έψαλλε επίσημα σε Ιερούς Ναούς. Ήταν κάτοχος Διπλώματος Βυζαντινής Μουσικής με βαθμό Άριστα και Α΄ βραβείο και είχε μαθητεύσει κοντά σε σημαντικούς δασκάλους της ψαλτικής τέχνης.

Υπήρξε ιδρυτής και χοράρχης της Βυζαντινής Χορωδίας Αθηνών, δίδαξε Βυζαντινή Μουσική και παραδοσιακό τραγούδι και πραγματοποίησε εμφανίσεις σε κορυφαίους πολιτιστικούς χώρους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μεταξύ άλλων στο Ηρώδειο, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τη Λυρική Σκηνή και σε πολλές ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις.

Στη διάρκεια της πορείας του συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και μουσικούς, όπως ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Σταμάτης Κραουνάκης και ο Χρόνης Αηδονίδης, ενώ άφησε πίσω του πλούσιο συγγραφικό, συνθετικό και δισκογραφικό έργο.

Για την προσφορά του τιμήθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος με τον Χρυσούν Σταυρό του Αποστόλου Παύλου, ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο τού απένειμε το οφφίκιο του Άρχοντος Υμνωδού της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας.

Η πορεία του, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στη μουσική. Υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδας και διεθνής αθλητής στο δέκαθλο, καθηγητής Φυσικής Αγωγής, εθνικός προπονητής στίβου και για πολλά χρόνια δίδαξε στο ΤΕΦΑΑ Αθηνών.

Με τον θάνατό του, ο Χολαργός αποχαιρετά έναν άνθρωπο που συνδέθηκε όσο λίγοι με τη Φανερωμένη και την πολιτιστική και εκκλησιαστική ζωή της πόλης.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική παρακαταθήκη του: ότι για δεκαετίες η φωνή του δεν ακουγόταν απλώς από ένα αναλόγιο, αλλά έγινε κομμάτι της ίδιας της μνήμης του Χολαργού.