Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε τη χρήση των cookies όπως αυτή περιγράφεται στην πολιτική των cookies.
Εκτύπωση

Ο Γιώργος Αντωνόπουλος στη 30 ΜΕΡΕΣ

on .

antonopoulosmyxollong

ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ 30 ΜΕΡΕΣ

Όλοι στου Παπάγου γνωρίζουν τον Γιώργο Αντωνόπουλο, τον άνθρωπο που επί 30 ολόκληρα χρόνια φροντίζει για τη διάδοση της λαϊκής παράδοσης στον τόπο. Μάλιστα, ο αγαπητός Παπαγιώτης προ ημερών τιμήθηκε από το Δήμο για τη συνεχή παρουσία και προσφορά του σαν δάσκαλος του Περιφερειακού Τμήματος Χορού Παπάγου-Χολαργού του Λυκείου Ελληνίδων. Άλλοι βέβαια θα τον γνωρίζουν σαν καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ στο Κηποθέατρο. Όπως και να έχει, ο κ. Αντωνόπουλος είναι πάντα παρών με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα δρώμενα της πόλης και θα είναι για πολύ καιρό ακόμα. Γιατί ακόμα και όταν η ζωή του έχει σκαμπανεβάσματα φέρνοντας στο δρόμο του περιπέτειες υγείας, εκείνος θα σε κοιτάξει και θα σου πει ότι έχει αστείρευτη δύναμη να παλέψει απλά και μόνο επειδή έχει κοντά του όμορφους ανθρώπους, που κάνουν την κάθε στιγμή μοναδική. Εμείς λοιπόν τον συναντήσαμε στο σπίτι του σε μια γειτονιά του Παπάγου, ξεφυλλίσαμε τα παλιά του άλμπουμ και μάθαμε για την ανεκτίμητη προσφορά και πορεία του στην πόλη.

Κύριε Αντωνόπουλε, πώς αποφασίσατε 30 χρόνια πριν να φέρετε το Λύκειο Ελληνίδων στου Παπάγου;

Καταρχήν, τυπικά το έφερε η μητέρα μου, η Βέρα Αντωνοπούλου η οποία έφυγε από τη ζωή πριν από 3 χρόνια. Εκείνη την περίοδο υπήρχαν μόνο τα κεντρικά του Λυκείου Ελληνίδων και η μητέρα μου ήταν εθελοντικά βοηθός στην εφορία χορού, στο τμήμα παραδοσιακών χορών. Μετά το ‘80 λοιπόν είχε αρχίσει μία «μεγέθυνση» του Λυκείου Ελληνίδων και παράλληλα μία μαζική προσέλευση του κόσμου. Οι υφιστάμενες κτιριακές εγκαταστάσεις του κεντρικού Λυκείου στη Δημοκρίτου δεν επαρκούσαν, ούτε οι μέρες ούτε οι ώρες. Οπότε οι κυρίες καλώς σκεφτήκαν τότε ότι θα έπρεπε να ιδρυθούν τμήματα στην περιφέρεια. Το θέμα ετέθη και έτσι ιδρύθηκε το τμήμα Παπάγου. Εκείνη την περίοδο μάλιστα Δήμαρχος Παπάγου ήταν ο Μπλαδένης.

Ήσασταν όμως δάσκαλος από τότε…

Χόρευα από το 1969, δηλαδή τώρα κλείνω 44 χρόνια στο Λύκειο. Ξεκίνησα νεαρός 18 χρονών, αργότερα ήμουν δάσκαλος στο Λύκειο Ελληνίδων Λαμίας οπότε δεν ετέθη θέμα το ποιος θα διδάξει. Όταν ιδρύθηκε εδώ το τμήμα ανέλαβα τη διδασκαλία μαζί με την αδερφή μου.

Το τμήμα Παπάγου είχε από την πρώτη στιγμή δυναμική;

Στην αρχή ήμασταν 50-60 άνθρωποι γιατί ήταν κάτι πολύ καινούργιο. Το καλό είναι ότι στήθηκε σε πολύ σωστές βάσεις και αναπτύχθηκε, διατηρήθηκε. Ποτέ δεν ήταν αυτό που λέμε πυροτέχνημα. Σήμερα αισίως έχουμε 350 εγγεγραμμένα μέλη ενώ πριν την κρίση είχαμε και 400.

Υπάρχουν μέλη που σας ακολουθούν πιστά από τότε μέχρι σήμερα;

Βέβαια. Ας πούμε, η Σωσάνα Κυριακούλη που τότε ήταν στο τμήμα με τα πιτσιρίκια, σήμερα είναι δασκάλα. Όμως αυτή τη στιγμή όλοι οι δάσκαλοι του Λυκείου Παπάγου προέρχονται από τα σπλάχνα του Παπάγου.

Και το γεγονός ότι όλοι σχεδόν ζούμε στον ίδιο τόπο μας κάνει μια μεγάλη οικογένεια. Αυτή είναι και η επιτυχία του τμήματος. Βέβαια, υπάρχουν και σε μεγάλο βαθμό βιολογικές οικογένειες, έρχεται δηλαδή το ζευγάρι με τα παιδιά του. Και τα καταπληκτικό είναι ότι στο Λύκειο οι νέοι γλεντούν με το γονιό χωρίς αναστολές. Σπανίζει αυτό αν σκεφτείς ότι από πιτσιρίκια λέγαμε «άντε να φύγει ο μπαμπάς και η μαμά να κάνουμε πάρτι…»

Βέβαια, αν το φιλοσοφήσεις, το ότι βρίσκεται όλη η οικογένεια μαζί είναι κάτι πολύ εντυπωσιακό για τους έξω που το παρατηρούν αλλά για εμάς που το ζούμε από μέσα είναι κάτι πολύ φυσιολογικό. Το συναίσθημα είναι σαν τη γιαγιά στο χωριό που μαζεύει τα παιδιά στην ποδιά. Υπάρχει αυτή η θαλπωρή… Και είναι κάτι που βλέπεις σε όλα τα μέλη του Λυκείου, υπάρχει ένα μεγάλο δίχτυ προστασίας που μας ενώνει. Δημιουργούνται φιλίες και σχέσεις ζωής.

Ζευγάρια έχουν δημιουργηθεί μέσα από το Λύκειο Ελληνίδων;

Βεβαίως υπάρχουν και θα υπάρχουν ζευγάρια. Τι πιο όμορφο και φυσιολογικό να φλερτάρουν ένας νέος με μια νέα; Έχουν δημιουργηθεί και οικογένειες.

Την γυναίκα σας, την κα Μαίρη τη γνωρίσατε στο Λύκειο Ελληνίδων;

Όχι, όμως την φέραμε μετέπειτα. Λίγο τα παιδιά, λίγο η πεθερά της…. Είναι αυτό που λέμε ο ένας φέρνει τον άλλο.

Είναι πάντως εντυπωσιακό το γεγονός ότι υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό νέων στην οικογένεια του Λυκείου Ελληνίδων. Αισθανθήκατε ποτέ ότι υπάρχει απαξίωση των νέων προς τη λαϊκή παράδοση;

Δεν υπάρχει απαξίωση, υπάρχουν όμως ενδοιασμοί. Σκεφτείτε ότι παλιά στην εποχή τη δικιά μου ντρεπόμουν να πω ότι φορούσα φουστανέλα. Άσε που τα παιδιά δεν ξέρουν τι να πρωτοκάνουν στον ελεύθερό τους χρόνο. Είναι τόσες οι επιλογές σήμερα….

antonopou1

Ποια ήταν η εξέλιξη του τμήματος Παπάγου μέσα στα χρόνια;

Πολύ θετική αναμφισβήτητα. Και όσον αφορά στις μεταξύ μας σχέσεις και στην κοινωνία. Θεωρώ ότι βάζει ένα λιθαράκι το Λύκειο. Είναι ένας φορέας που έχει γίνει κοινά αποδεκτός και η αξία του δεν αποτιμάται. Άλλωστε, παράλληλα με τον χορό γίνονται επιμορφωτικές δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους, σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο.

Με ποια έννοια πρακτικό;

Σκεφτείτε το πιο απλό: Τα παιδιά μαθαίνουν να βάφουν κόκκινα αυγά, να φτιάχνουν λαζαράκια, κουλουράκια, χαρταετούς, οι κυρίες από την άλλη μαθαίνουν να φτιάχνουν από κόλλυβα μέχρι και κοκορέτσι… Μάλιστα, στο παρελθόν είχαμε φέρει γυναίκες από την Κερατέα, τον Κάλαμο, το Καπανδρίτι και άλλες περιοχές να δείξουν πώς φτιάχνεται η κουλούρα του γάμου με τα κεντίδια. Και μάλιστα αναδείχτηκαν και ταλέντα καθώς οι κυρίες το έκαναν με πολύ μεράκι. Επίσης, στα γλέντια καμιά φορά χωριζόμαστε σε ομάδες και οι κυρίες φτιάχνουν συνταγές από όλη την Ελλάδα. Όπως φαντάζεστε γίνεται και το σχετικό καλαμπούρι…

Επιπλέον, μία καταπληκτική στιγμή ήταν η έκθεση παραδοσιακού βιβλίου και μουσικών που διοργανώσαμε το 1998 και διήρκεσε 20 μέρες. Παρουσιάστηκαν βιβλία από μικρούς εκδοτικούς οίκους της Ελλάδας που περιείχαν όμως πραγματικούς θησαυρούς. Ήταν η μοναδική έκθεση που είχε γίνει πανελληνίως κατά τη διάρκεια της οποίας γίνονταν παράλληλα παραδοσιακά παιχνίδια κλπ. Είχαν έρθει να τη δουν από όλη την Ελλάδα και από σχολεία της Αττικής.

Για εσάς προσωπικά ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή στην πορεία σας στο Λύκειο;

Η κάθε στιγμή στο Λύκειο για μένα είναι σημαντική και μοναδική. Τώρα το αισθάνομαι ακόμα πιο έντονα λόγω της περιπέτειάς μου καθώς κάθε φορά παίρνω κουράγιο από τους ανθρώπους του Λυκείου. Σημαντική βέβαια ήταν και η στιγμή που είδα για πρώτη φορά τα παιδιά μου να χορεύουν…Σημαντικό ήταν και το Σεργιάνι πριν από 5-6 χρόνια. Τότε είχαμε μαζευτεί όλοι οι παλιοί χορευτές της γενιάς της δικιάς μου. Όλοι ασπρομάλληδες μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά μας βγάλαμε ένα 20λεπτο πρόγραμμα με τις παραδοσιακές φορεσιές μας. Ήταν μια ωραία και συγκινητική εικόνα. Όλοι στον ίδιο κύκλο με τις οικογένειές μας. Και πέρυσι στο Σεργιάνι οι εντυπώσεις ήταν οι καλύτερες γιατί τολμήσαμε να χορέψουμε χωρίς παραδοσιακά ρούχα. Θέλαμε να δείξουμε πώς γίνεται ένα πανηγύρι σήμερα. Και βέβαια το φετινό που ήταν έκπληξη για μένα καθώς δεν είχα ιδέα για τη βράβευση. Φυσικά, ευχαριστώ πολύ το Δήμαρχο γι αυτή την κίνηση.

Πάντως, είστε πολύ αγαπητό πρόσωπο στην τοπική κοινωνία.

Αυτή την αγάπη τη νιώθω σήμερα ακόμα περισσότερο. Παίρνω πολλή αγάπη και ενδιαφέρον. Όλοι τρέχουν να βοηθήσουν. Μάλιστα, κάθε φορά που πρέπει να πάω για θεραπεία με συνοδεύει και από μια μαθήτριά μου.

Απ’ ότι γνωρίζουμε όμως η υγεία σας βελτιώνεται. 

Ο οργανισμός ανταποκρίνεται. Τι θα γίνει στο τέλος, μακάρι να ήξερα. Το παλεύω, έχω τη διάθεση, τη συμπαράσταση, την αγάπη και το ενδιαφέρον όλων. Και έτσι έχω τη δύναμη να παλέψω. Είναι ανεκτίμητο αυτό. Γι αυτό και συνεχίζω να πηγαίνω στο Λύκειο, παρακολουθώ το μάθημα αλλά δεν μπορώ προς το παρόν να ανταποκριθώ στην κόπωση του χορού.  Αν και διάθεση έχω. Πάντως, δεν έχω σκοπό να αφήσω το Λύκειο, εκεί θα είμαι και θα ξαναχορέψω.

Πάμε τώρα στο Φεστιβάλ και στη θητεία σας σαν καλλιτεχνικός διευθυντής. Πότε ακριβώς αναλάβατε τα ηνία;

Το 1999. Αν και οι εκδηλώσεις τυπικά είχαν αρχίσει από το 1995, τότε δεν υπήρχε διευθυντής, ούτε ήταν ακριβώς Φεστιβάλ. Υπήρχε ένα θέατρο 500 θέσεων από μπετόν και χώμα κάτω. Εντελώς συμπωματικά τότε βρέθηκε ένας συντοπίτης ο οποίος δε ζει πια, ο Γιώργος Τσιπλάκος. Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Θεσσαλικού Θεάτρου, υπεύθυνος του θεάτρου της Επιδαύρου και συνεργάτης του Ελληνικού Φεστιβάλ. Θεατράνθωπος δηλαδή. Ο τρίτος ήταν ο Γιώργος ο Τσατσούλης ο οποίος είναι φίλος managerγνωστών καλλιτεχνών και ιδιοκτήτης της μουσικής σκηνής ΜΕΤΡΟ. Κουβεντιάζοντας, εντελώς αφιλοκερδώς αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι για τον τόπο. Ήμασταν οι τρεις Γιώργηδες, τα τρία Γ. Εγώ ανέλαβα το οργανωτικό και οι δύο Γιώργηδες έφερναν τα ονόματα. Έτσι φτάσαμε στο 1999, που οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι και ασχολήθηκα επαγγελματικά με το Φεστιβάλ. Προηγουμένως, ασχολούμουν με έναν τελείως διαφορετικό κλάδο, σε μια εταιρία.

Τώρα που ξεκινά η προεκλογική περίοδος, οι υποψήφιοι κάνουν λόγο για αναβάθμιση του προγράμματος του Φεστιβάλ; Θεωρείτε πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό;

Καταρχήν, να διευκρινίσουμε ότι μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε ο Δήμος δεν έχει έξοδα για το Φεστιβάλ. Όλα καλύπτονται από το μίσθωμα που πληρώνουν οι παραγωγές και το ποσοστό επί του εισιτηρίου. Το θέμα είναι έχεις λεφτά να βάλεις για να κάνεις κάτι «αναβαθμισμένο»; Θέλεις να γίνεις επιχειρηματίας; Το Φεστιβάλ Αθηνών που βάζει λεφτά μπαίνει μέσα.

Παλιότερα όμως φέρνατε και ξένες παραγωγές….

Παλιότερα φέρναμε ξένες παραγωγές όταν υπήρχαν επιχορηγήσεις από πρεσβείες κλπ. Οι παραστάσεις σήμερα κοστίζουν πάρα πολλά λεφτά για να τις αγοράσεις. Αν πληρώναμε για να φέρουμε ξένες παραγωγές τέτοιες περιόδους θα μας κατηγορούσαν για σπατάλες. Επίσης, το Φεστιβάλ είναι για το λαό. Δε θα φέρναμε παραγωγές για παράδειγμα με 50 ευρώ εισιτήριο για να λέμε ότι έχουμε ένα όνομα στο πρόγραμμα. Θα μας μουτζώνανε. Αν βέβαια μιλάμε για αναβάθμιση στις υποδομές είναι κάτι διαφορετικό. Μπορεί κάποιος να θέλει να βάλει μέσα στο Κηποθέατρο μάρμαρο Πεντελης και κόκκινο χαλί! Ας βάλει.

Τι θα αλλάζατε εσείς προσωπικά στο Φεστιβάλ;

Θα ήθελα να υπάρχουν αριθμημένα εισιτήρια. Τα καθίσματα ήδη είναι αριθμημένα και το πιο απλό πρόγραμμα αρίθμησης των εισιτηρίων κοστίζει 2.500 ευρώ. Αν υπήρχε μια σωστή ταξιθεσία θα λύναμε πολλά προβλήματα. Γιατί όταν ο θεατής γνωρίζει ότι η θέση του τον περιμένει και είναι καλή, θα πληρώσει και μερικά ευρώ παραπάνω.   Επίσης, χρειάζονται υπάλληλοι. Φέτος δεν είχαμε καν επικοινωνία. Αν το Φεστιβάλ ήταν τμήμα κάτω από κάποιο νομικό μανδύα θα μπορούσε να κάνει τη διαχείριση των εργαζομένων μόνο του. Πάντως παρ’ όλα τα προβλήματα όλες οι εταιρίες παραγωγής ξέρουν ότι ο Παπάγος έχει λόγο, είναι εγγύηση. Μέσα στην ανοργανωσιά μας είμαστε τελικά το πιο οργανωμένο Φεστιβάλ…Και βέβαια όλοι μας προσπαθούμε για το καλύτερο, γι αυτό και η συνεργασία μας με το Δήμαρχο και τη δημοτική αρχή είναι πάντα άψογη.

Το Φεστιβάλ παλαιότερα είχε κέρδος;

Όχι. Ίσα ίσα που κάποτε επιχορηγούσαμε παραγωγές. Για να έρθουν μεγάλα σχήματα δεν παίρναμε ενοίκιο και μάλιστα δίναμε και ένα ποσό για να βγάλουν στοιχειωδώς τα έξοδά τους. Τότε βέβαια ο Παπάγος ήταν άγνωστος. Φέρναμε κυρίως δικό μας κόσμο, ντόπιο.

Ποια πιστεύετε ότι υπήρξε η πιο σημαντική παράσταση που έφερε το Φεστιβάλ;

Ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά γεγονότα ήταν η Μήδεια του Παπαϊωάννου που είχε βραβευτεί σε όλο τον κόσμο και επαναλήφθηκε το 2001 ή το 2002. Ανέβηκαν 9 μοναδικές παραστάσεις της Μήδειας μόνο στου Παπάγου ενώ για τη γενική του πρόβα είχαν δοθεί δωρεάν προσκλήσεις μόνο στους κατοίκους. Ήταν εντυπωσιακό ότι ήρθαν να παρακολουθήσουν την παράσταση από τη Φλωρεντία, το Λονδίνο, το Παρίσι.

Ποια θεωρείτε τα βασικότερα προβλήματα του Δήμου;

Θεωρώ ότι θα έπρεπε να μοιράζονται οι υπάλληλοι των υπηρεσιών. Να χρησιμοποιούνται όπου υπάρχει ανάγκη χωρίς διαχωρισμούς και στις δύο κοινότητες.  Δεν μπορεί για παράδειγμα ηλεκτρολόγος του Δήμου να μην μπορεί να μου φτιάξει το τηλέφωνο γιατί φτιάχνει μόνο στου Παπάγου. Δεν είμαστε ενιαίος δήμος; Τότε γιατί το Φεστιβάλ λέγεται Παπάγου-Χολαργού; Σε γενικές γραμμές όμως δεν έχω παράπονα αν και υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα. Γενικά δε μου αρέσει να ρίχνω το φταίξιμο στο δήμο, υπάρχει πάντα και η δική μας ευθύνη.

Αλήθεια, τόσα χρόνια δε σας έχουν προσεγγίσει ώστε να κατέβετε στις εκλογές;

Όλοι ξέρουν ότι δε θέλω γιατί το κόβω εξ’ αρχής, είναι ακαριαία η απάντησή μου. Δεν μπαίνω καν στη λογική της διεργασίας. Θεωρώ ότι δε θα μπορούσα να προσαρμοστώ σε μία τέτοια κατάσταση. Ούτως ή άλλως ό,τι θέλω να προσφέρω στον τόπο το κάνω μέσα από το Λύκειο.

 


Simple Disqus Comments